Jakie błędy najczęściej popełnia się przy projektowaniu akustyki hal sportowych?

Sam sufit akustyczny nie wystarczy. Komentarz do normy mówi wprost: materiał dźwiękochłonny powinien się znaleźć na każdej z trzech par równoległych powierzchni, w praktyce na 70–80 % sufitu i 10–20 % ścian (αw ≥ 0,9). Bez paneli ściennych zostaje echo trzepoczące między ścianami — dlatego nasza akustyka hal sportowych obejmuje sufit i wybrane ściany.

Drugi błąd to materiał bez klasy odporności na uderzenia wg PN-EN 13964, zał. D, albo z klasą za niską. Nawet w jednej rodzinie produktów różnica bywa duża: Super G A ma klasy 2A i 3A, a Super G Plus A — 1A. Klasę dobiera się do miejsca montażu i dyscyplin, a potwierdza dla całego systemu, nie samej płyty.

Norma sprawdza czas pogłosu hali w pasmach od 250 Hz do 4 kHz, ale komentarz do niej ostrzega, że w halach zwykle brakuje pochłaniania w paśmie 125 Hz. Hala może wtedy spełnić wymaganie w paśmie mowy, a mimo to dudnić w niskich tonach.

Pomaga pustka powietrzna nad sufitem. Ta sama płyta Super G A 35 mm pochłania w paśmie 125 Hz 0,15 przy głębokości systemu 50 mm i 0,50 przy 200 mm. W projekcie wpisuj więc nie tylko produkt, ale i wysokość zawieszenia.

Liczy się pochłanianie równoważne A = S × α, a nie sama klasa. 400 m² materiału o αw 1,00 daje 400 m², a 500 m² materiału o αw 0,85 — 425 m². Klasa A na zbyt małej powierzchni przegra z klasą B na większej.

Uważaj też na próg kubatury. Hala 36 × 18 m o wysokości 7,5 m ma 4860 m³ i musi osiągnąć 1,5 s; ta sama hala wysoka na 8 m ma 5184 m³ i wystarczy jej 1,8 s. Pół metra wysokości zmienia wymaganie — kubaturę licz z projektu, nie „na oko”.

Ostatni błąd to brak pomiaru po montażu. Wymaganie dotyczy hali wykończonej i wyposażonej, bez ludzi, więc tylko pomiar czasu pogłosu (wg PN-EN ISO 3382-2) potwierdza, że projekt zadziałał.